https://ayateghamzeh.ir RSS feeds for شعر فارسی آیات غمزه 60 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/4607/این-اسب-بی-صاحب-انگار-در-انتظار-سواری-ست#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=4607 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=4607&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/4607/این-اسب-بی-صاحب-انگار-در-انتظار-سواری-ست <br /> می آید از سمت غربت اسبی که تنهای تنهاست<br /> تصویر مردی که رفته ست در چشم هایش هویداست<br /> <br /> یالش که همزاد موج است دارد فراز و فرودی<br /> اما فرازی که بشکوه اما فرودی که زیباست<br /> <br /> در عمق یادش نهفته ست خشمی که پایان ندارد<br /> در زیر خاکستر او گل های آتش شکوفاست<br /> <br /> در جان او ریشه کرده ست عشقی که زخمی ترین است<br /> زخمی که از جنس گودال اما به ژرفای دریاست<br /> <br /> در چشم او می سراید مردی که شعر رسایش<br /> با آنکه کوتاه و ژرف است اما در اوج بلنداست<br /> <br /> داغی که از جنس لاله ست در چشم اشکش شکفته ست<br /> یا سرکشی های آتش در آب و آیینه پیداست؟<br /> <br /> هم زین او واژگون است هم یال او غرق خون است<br /> جایی که باید بیفتد از پای زینب همین جاست<br /> <br /> دارد زبان نگاهش با خود سلام و پیامی<br /> گویی سلامش به زینب اما پیامش به دنیاست<br /> <br /> از پا سوار من افتاد تا آنکه مردی بتازد<br /> در صحنه هایی که امروز در عرصه هایی که فرداست<br /> <br /> این اسب بی صاحب انگار در انتظار سواری ست<br /> تا کاروان را براند در امتدادی که پیداست<br /> محمدعلی مجاهدی Fri, 14 Oct 2016 04:47:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:4607 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/4629/مي-خواهم-اينجا-نباشي-وقتي-که-جان-مي-سپارم#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=4629 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=4629&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/4629/مي-خواهم-اينجا-نباشي-وقتي-که-جان-مي-سپارم اي اسب بي صاحب من! برگرد، کاري ندارم<br /> مي خواهم اينجا نباشي وقتي که جان مي سپارم<br /> <br /> مي داني اي اسب زخمي هنگام کوچم رسيده است<br /> گاه وداع من و توست، ديگر مجالي ندارم<br /> <br /> اي کاش مي داد رخصت تا در کنارش بمانم<br /> داغم ازين بي نصيبي، از روي او شرمسارم<br /> <br /> اي شيهه ی غربت من رو خيمه ها را خبر کن<br /> اکنون که گودال خون را در پشت سر مي گذارم<br /> <br /> تصوير از دود وآتش در چشم من مي نشيند<br /> در خيمه آتش فتاده است يا من سراپا شرارم؟<br /> <br /> منظومه ی شمسي انگار پاشيده از هم در اين دشت<br /> يا طاق گردون شکسته است يا من برون از مدارم!<br /> <br /> داغم ز دلواپسي ها، با اين همه بي کسي ها<br /> آيا نبايد بسوزم؟! آيا نبايد بـبارم؟!<br /> <br /> زينب خداحافظ تو، رفتم که از جانب تو<br /> بر سينه ی زخمي او آلاله اي را بکارم<br /> <br /> آن کشته را مي شناسم از عطر سيبي که دارد<br /> مي خواهم آنجا بميرم، آنجا کنارسوارم<br /> <br /> داغش برون از شماره ست، زخمش فزون از ستاره<br /> آغاز کار است و دارم هفتاد را مي شمارم<br /> <br /> او را به غربت سپردم وقتي که مي گفت: برگرد!<br /> من هم در اين دشت حسرت خود را به او مي سپارم محمدعلی مجاهدی Sun, 25 Nov 2012 03:14:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:4629